سلام .امروز اولين
سالگرد موجوديت الکترونيکي ماست. يک سال پيش در چنين روزي با يک جمله ي ساده –
و البته خيلي راست- در دنياي اينترنت متولد شديم. جمله اين بود:
« سلام! در اين وبلاگ راجع به نجوم خواهيم
نوشت.»و يک سال گذشت.
در اين مدت، زمين، که يک ميليون بار از خورشيد، ستاره ي حيات بخش ما و يکي از
ستاره هاي خيلي متوسط يک مجموعه ي حدود صد ميلياردي از ستاره ها به نام کهکشان
راه شيري؛ کوچک تر هست، يک بار چرخيده. اتفاقي که تا به حال چند ميليارد بار
روي داده و چند ميليارد بار ديگه هم اتفاق خواهد افتاد. راستش فکر کردن راجع به
يک زمان به اين کوچکي و در مورد ذره اي به اين ريزي؛ يه جوريه. حالا فرض کنيد
روي اين ذره موجوداتي هستند که چيزهايي کاملاً مجازي به اسم "سايت" [!] دارن که
تعدادش به بيشتر از 6 ميليارد مي رسه. و بعد ما قصد داريم درباره ي يک سالگي
يکي از اونها چيز بنويسيم ! تقريباً خنده داره. فراوش نکنيم که کهکشان ما با
همه ي عظمت غير قابل درکش، فقط يکي از ميلياردها کهکشان دنياست....شايد به خاطر
چيزهاي ارزشمندي که بين آدمها وجود داره؛ به خاطر دوستي ها، محبتها، خاطره ها و
خلاصه همه ي چيزهاي ارزشمند ماست که آدمي اجازه داشته اين چيزها رو بدونه. با
وجود همه ي ناچيز بودن مون و همه ي کوچکي و به چشم نيومدن مون، چيزهايي بين ما
وجود داره و چيزهايي به وجود مياريم که ارزش خيلي هاشون با هيچکدوم از اين
بينهايت بزرگها قابل مقايسه نيست. و يک دور چرخيدن اين ذره به دور خورشيد، هر
چند که کمتر از هيچ باشه، زمان کافي اي براي به وجود آوردن جاودانه ها براي همه
ي کاينات هست. به خاطر احترامي که براي اين جاودان ها قايل هستيم، به خودمون
اجازه داديم که از تولد وبلاگ صحبت کنيم. وبلاگ ما در 10 مارس 2002 به دنيا
اومد....يکي از کارهاي
خيلي سخت دنيا براي من، تولد گرفتنه. نمي دونم که چي کار بايد بکنم. در واقع در
هيچکدوم از مراحل يک تولد – يا درست تر"جشن تولد" – نمي دونم که چه نقشي بايد
داشته باشم. وحشتناک ترين مرحله ي اون هم، هديه ي تولد هست. هديه اي با يه
عالمه وسواس در پشتش.در نظر بگيريد
که حالا با تمام توصيفهايي که در بالا شد، مي خوايم براي وبلاگ جشن تولد
بگيريم! با هر کدوم از بچه هاي گروه که با وبلاگ رابطه اي داشتن يه صحبت
تقريباً رسمي شد. مثل توي فيلمها- يا توي واقعيت- يکي اون ور ميز نشست و صحبت
کرد و صحبت هاش نوشته شد. شايد يه کم عجيب بود که توي گروه چنين اتفاقي بيفته.
چند تا مسئله ي ديگه هم بود. کارها و سووالهاي کليشه اي که اغلب خودمون مسخره
مي کرديم شون، اين بار يقه ي خودمون رو گرفت. خودمون يه جورايي خودمون رو تحويل
گرفته بوديم و خيلي چيزهاي ديگه .يک سال ، وقتي
که گذشت و داري به قبل نگاه مي کني و مي بينيش، شايد خيلي نباشه. اما وقتي توش
هستي و داري زندگيش مي کني... . به هر حال،
مجموعه اي از نجومي بودن و ذره بودن و بزرگ بودن و پشت ميز نشيني و يه عالمه
چيز جدي و غير جدي ديگه – که اغلب هم نمي شه نوشت شون – شوربايي رو ساخته که
به عنوان شيريني تولد وبلاگ تقديم تون مي کنيم.و منتظر کادويي هاي شما هم هستيم!
